ΝΕΑ ΜΙΚΡΗΣ ΛΙΑΝΙΚΗΣ

ΨΙΛΙΚΑ – ΚΑΦΕ: ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η άνθιση των καταστημάτων ψιλικών, καφέ και πρόχειρου φαγητού στη Θεσσαλονίκη ως φαινόμενο που καταρρίπτει κάθε εμπορική ή επιχειρηματική λογική.

Η οδός Βασ. Όλγας, στην ανατολική πλευρά του κέντρου της Θεσσαλονίκης, δεν είναι ένας ιδιαίτερα εμπορικός δρόμος. Ποτέ δεν ήταν. Είναι ένας δρόμος που διασχίζει μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της πόλης προς την καρδιά του κέντρου. Κι όμως. Σε μόλις μισό τετράγωνο –ίσα ίσα δύο πολυκατοικίες- στο ύψος της Σχολής Τυφλών συναντάει κανείς όχι ένα ή δύο, αλλά τρία καταστήματα ψιλικών, καφέ και πρόχειρου φαγητού. Αυτές τις επιχειρήσεις που αντικαθιστούν με ταχείς ρυθμούς τα θρυλικά περίπτερα, εμπλουτίζοντας τη γκάμα των προϊόντων τους με ροφήματα και κολατσιό, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις δουλεύουν επί 24ωρου βάσεως για την εξυπηρέτηση όσων ξενύχτηδων έχουν απομείνει. Σε απόσταση δέκα μέτρων δεξιά και αριστερά από το συγκεκριμένο σύμπλεγμα υπάρχουν δύο ζαχαροπλαστεία, τα οποία πουλάνε επίσης ψωμί και αρτοσκευάσματα. Αλλά σερβίρουν και καφέ στο χέρι.

Παρόμοιες εικόνες, που καταρρίπτουν με τη μία κάθε εμπορική ή επιχειρηματική λογική υπάρχουν, πλέον, σχεδόν παντού στη Θεσσαλονίκη. Η απορία για το πώς συντηρούνται, αν αποδίδουν και αν τελικά τα χρήματα, η ενέργεια, η προσπάθεια και τα όνειρα των ανθρώπων που επενδύθηκαν σε αυτά τα μαγαζάκια αξίζουν τον κόπο, παραμένει μετέωρη. Το σίγουρο είναι ότι για πολλοστή φορά επαναλαμβάνεται το φαινόμενο του υπερεπαγγελματισμού, που ταλαιπωρεί δεκαετίες τώρα την αγορά της Θεσσαλονίκης.
Κάποτε είχαμε «έκρηξη» στις μπουτίκ. Κάποια άλλη στιγμή κάθε δρόμος είχε το δικό του δισκάδικο, που έγραφε κασέτες. Αμέσως μετά κάθε στενό απέκτησε τα δύο δικά του βίντεο κλαμπ, που νοίκιαζαν ταινίες. Τα τελευταία χρόνια πριν από την κρίση άνθισαν σε υπερβολικό βαθμό τα καφέ μπαρ. Σήμερα έχουμε τα ψιλικά – καφέ. Το φαινόμενο εξηγείται. Πρόκειται για τη λεγόμενη επιχειρηματικότητα της ανάγκης, όπως ορίζεται μια επιχείρηση την οποία στήνει κάποιος όχι τόσο ως προσωπικό όραμα, όσο ως λύση στο επαγγελματικό του αδιέξοδο –έστω για τα ένσημα. Ο ίδιος άνθρωπος αν μπορούσε να βρει δουλειά σε κάποιον εργοδότη θα πήγαινε. Σε ορισμένες περιπτώσεις η επιλογή της αυτοαπασχόλησης βγαίνει σε καλό. Συχνά, όμως, έχει ως αποτέλεσμα ταλαιπωρία και οικονομική χασούρα, που συχνά αντιπροσωπεύει πολλά, πάρα πολλά. Ίσως και μια ζωή.
Η σημαντικότερη, όμως, ζημιά που προκαλεί η επιχειρηματικότητα που γίνεται από ανάγκη, είναι η διαστρέβλωση στην κοινή συνείδηση της έννοιας της αγοράς, που είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ιδέα ή μια πρωτοβουλία. Όπως είναι εντελώς τρελό να επενδύσεις δεκάδες ή εκατοντάδες εκατ. ευρώ σε μια μεγάλη επιχείρηση, σε μια βιομηχανία ή σε μια τράπεζα χωρίς να γνωρίζεις το αντικείμενο και χωρίς να έχεις μελετήσει σε βάθος τις συνθήκες και τις προοπτικές, έτσι είναι τρελό να δίνεις έστω μερικές χιλιάδες ευρώ για μια μικρότερη δουλειά, χωρίς τις απαιτούμενες για την περίσταση προϋποθέσεις. Αν με κεφάλαιο –για παράδειγμα- 50.000 ή 100.000 ευρώ λυνόταν το επαγγελματικό πρόβλημα των Ελλήνων, έστω στο επίπεδο του μεροκάματου και του βιοπορισμού, η χώρα μας θα είχε πολύ λιγότερα προβλήματα. Αν στη Θεσσαλονίκη όλες αυτές οι μικρο-επιχειρήσεις απέδιδαν η πόλη θα ήταν πολύ πιο ευτυχισμένη.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η τέχνη με τη μεγαλύτερη παρεμβατικότητα στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων είναι η αρχιτεκτονική από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Ο τρόπος με τον οποίο χτίζονταν επί δεκαετίες οι πολυκατοικίες στην Ελλάδα, με καταστήματα στο ισόγειο αντί για θέσεις πάρκινγκ, έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχουν σε όλη τη Θεσσαλονίκη –το ίδιο ισχύει και σε όλες τις άλλες ελληνικές πόλεις- χιλιάδες μαγαζιά. Μικρά ή μικρότερα. Πολλά απ’ αυτά άδειασαν την εποχή της κρίσης και τα περισσότερα παραμένουν κενά επί χρόνια, επιβαρύνοντας με το σκοτάδι τους την ψυχολογία στις γειτονιές της πόλης. Πρόκειται για ακίνητα, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να φιλοξενήσουν εμπορικές επιχειρήσεις και επαγγελματίες που εξυπηρετούν την καθημερινότητα της κάθε περιοχής. Δεν μπορούν να γίνουν κάτι άλλο ή να χρησιμεύσουν σε κάτι άλλο. Τώρα που η καταναλωτική δυνατότητα περιορίστηκε ακόμη και στα πιο μικρά, αυτά τα μαγαζιά νοικιάζονται ή πωλούνται όλο και πιο σπάνια, όλο και πιο δύσκολα, όλο και πιο φτηνά. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθούν να αποτελούν πειρασμό για όσους θέλουν να ελπίζουν ότι με ένα καφέ – ψιλικατζίδικο ή με ένα ακόμη πρατήριο άρτου θα μπορέσουν να φτιάξουν κάπως τη ζωή τους.

 

Πηγή: http://voria.gr

Κάντε Κλικ για να σχολιάσετε

Αφήστε μια Απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Διαβαστηκαν Πολυ

Vapour2SmokePro Cash & Carry
To Top